دوبیتی شمارهٔ ۶۹

هوش مصنوعی: در دشت بی‌نهایتی سرگردانم و روزی را با اشکی از چشمانم بگذران.

هوش مصنوعی: من بیمار نیستم که بخواهی مرا درمان کنی؛ من می‌دانم که دردی دارم و به همین خاطر ناله می‌کنم. پس تو هم بیایید و روزی را به من بده.