شمارهٔ ۱۷۶

هوش مصنوعی: من فقیر و بی‌چیزم و تو مانند کیمیا هستی، ای ساقی! دستان تو مثل ابر است و من مانند گیاه.

هوش مصنوعی: شب به پایان رسیده و به کلی از بین رفته است، ای نوازنده! حالا که صبح طلوع کرده، بیا ای نوشندگان!