شمارهٔ ۱۰۶

هوش مصنوعی: تن من مثل عود در آتش غم می‌سوزد و کسی از من نپرسد که چرا آهم بلند است، چون اشک‌هایم مانند بلبل کبود به آسمان می‌روند.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس از واقعیت‌های درون آتشکده خبر ندارد؛ فقط از روزنه‌های آن دود را می‌بیند و نیازی نیست از جزییات بپرسد.