قصاید
آذر بیگدلی
»
دیوان اشعار
»
قصاید
شمارهٔ ۱ - و له فی القصاید : دریغا که با خود ندیدم مصاحب
شمارهٔ ۲ - در مدح امام امیر المؤمنین علی بن ابطالب علیه السلام : ای سوده بر در تو جبین مه، سر آفتاب؛
شمارهٔ ۳ - در مدح بطلمیوس زمان میرزا محمد نصیر طبیب : ای داده نخل قد تو بر، ماه و آفتاب
شمارهٔ ۴ - هو القصیده در مدح محمد زمان خان بیگدلی : گفتا سحر غلام که: زین کرده یار اسب
شمارهٔ ۵ - و له قصیده در مدح میرزا عبدالوهاب : دگر صبح است و بلبل نغمه خوان است
شمارهٔ ۶ - هو القصیده در مدح علی بن ابی طالب علیه السلام : از دست من کشید گه عهد یار دست
شمارهٔ ۷ - در شمهای از حال خود و تأسف خرابی خانه و منقبت کاظمین علیهما السلام فرماید : منم که کرد فلک کشت زندگیم حصاد
شمارهٔ ۸ : نخست آینهای بهر دیدن خود خواست
شمارهٔ ۹ - قصیده در مدح سید احمد : الا ای معنبر شمال مورد
شمارهٔ ۱۰ - در مدح سلطان ایران کریم خان زند و ذم حاکم اصفهان : ای سروِ گلاندامِ من، ای نخلِ برومند؛
شمارهٔ ۱۱ - قصیده در مدح پادشاه و ذم حاج آقا محمد : ای که چون از داد تیغت خون کند
شمارهٔ ۱۲ - قصیده در مدح علی بن موسی الرضا (ع) : ای باد شمالت چو گل آورده به بر، بر
شمارهٔ ۱۳ - در مدح ابوالفتح خان زند ابن کریمخان وکیل : ببین ز لعل خود و، جزع من روان گوهر!
شمارهٔ ۱۴ - ای جسم تو، جان آفرینش : ای جسم تو، جان آفرینش؛
شمارهٔ ۱۵ - هو القصیده در مدح میرزا احمد : شد مه روزه و، خلقی چو هلال؛
شمارهٔ ۱۶ - در مدح اسماعیل شاه خلیفه سلطانی : دوشم، از خواب بود چشم کحیل؛
شمارهٔ ۱۷ - در مدح صباحی : چون انجمن سپهر از انجم
شمارهٔ ۱۸ - در مدح حضرت صاحب الامر (ع) : دمید از شاخ زرین گل، چکیدش سیمگون شبنم؛
شمارهٔ ۱۹ - قصیده در مدح میرزا نصیر طبیب : من کیستم، آن درد کش صاف ضمیرم؛
شمارهٔ ۲۰ - وله قصیده : خوانده بر خوان فلکم، هان چکنم؟!
شمارهٔ ۲۱ - غزل : جان ز من خواسته جانان چه کنم؟!
شمارهٔ ۲۲ - قصیده در مدح میرزا جعفر وزیر : ایا نسیم صبا، کت مبارک است قدوم
شمارهٔ ۲۳ - در تهنیت فرزندان فرماید : صباح عید صبوحی طلب، صحیح و سقیم
شمارهٔ ۲۴ - در مدح مسیح عهد و بطلمیوس عصر اقلیدس دوران میرزا محمد نصیر طبیب فرموده : فرود آمد چو شاه اختران، زین نیلگون توسن
شمارهٔ ۲۵ - وله قصیده : شاها ز کاسه ی سر دشمن، شراب خواه؛
شمارهٔ ۲۶ - قصیده در مدح شاه غریب : پیش که شاه اختران، تیغ کشد به لشکری؛
شمارهٔ ۲۷ - قصیده در تعریف میرزا نصیر طبیب اصفهانی : از صفاهان، بوی جان آید همی؛
شمارهٔ ۲۸ - قصیده در تعریف احمدخان خویی دنبلی - ماده تاریخ ۱۱۹۱ ه.ق : چو مهر باختری، همچو ماه کنعانی
شمارهٔ ۲۹ - و له طاب ثراه : ای تو ثانی مه کنعانی
