(۲) حکایت ابلیس و زاری کردن او

هوش مصنوعی: در راه بیابان، آن فرد ویژه به من گفت که دو رودخانه تاریک را دیده که در حال جریان هستند.

هوش مصنوعی: من به راه رفتم و در جستجوی آنچه هستم، دنبال چیزهایی می‌گردم که به سرعت از دست می‌روند.

هوش مصنوعی: در نهایت، وقتی به یک سنگ رسیدم، متوجه شدم خاکی که به زمین افتاده، مربوط به ابلیس است.

هوش مصنوعی: چشمان او مثل دو ابر بارانی بود که اشک‌هایش به شدت جاری می‌شد و زهر نگاهش موجب می‌شد که خون از دل کسی جاری گردد.

هوش مصنوعی: باران مانند یک فرد غمگین می‌بارید و به طور مکرر کلمات پر از اندوهی را بر زبان می‌آورد.

هوش مصنوعی: این داستان به خاطر زیبایی و درخشش مانند ماه نیست، بلکه به علت تاریکی و ناخوشایندی وضع من است.

هوش مصنوعی: آنها نمی‌خواهند از من اطاعت کنند و در این صورت، گناهش بر گردن من نخواهد بود.

هوش مصنوعی: هیچ کس مانند او کارهای اینچنینی را انجام نمی‌دهد و هیچ‌گاه نیز به یاد نخواهد آمد.