غزل شمارهٔ ۸۳۷

هوش مصنوعی: من به شدت در حال نواختن و ناامیدی هستم و به آخرین مرحله رسیده‌ام. از تو می‌خواهم که به من جان ببخشی، زیرا تو دل مرا از دستم گرفته‌ای و اکنون باید عوض آن چیزی به من بدهی.

هوش مصنوعی: من از لب‌های تو زندگی می‌خواهم، نه اینکه فقط بخواهم بر تو بگسترانم، بلکه اگر به من جان دهی، برای خودم استفاده کنم.

هوش مصنوعی: تو هم می‌خواهی که هر حلقه و تاب موهایت را همانند زلف خودت به حالت بی‌نظمی بیفکن.

هوش مصنوعی: من مانند گوی بی‌هدف و سرگشته‌ام، تا تو با زلف‌های زیبایت به من محبت کنی و از هر حلقه‌ات به من شادی و نعمت ببخشی.

هوش مصنوعی: من چه کسی هستم که مهمان تو باشم؟ تو که به اندازه‌ی کافی نعمت و خیرت را داری، بهتر است اگر یک ذره از شیرینی‌ات را به من هم بدهی.

هوش مصنوعی: من چون سگ در کوی تو هستم و اگر روزی فرصتی پیش بیاید، به قدری خوشحال می‌شوم که مثل شیر قوی و شجاع می‌شوم، به شرط آنکه گهگاهی از سر لطف، لقمه‌ای هم به من بدهی.

هوش مصنوعی: زیرا شاهان حتی ذره‌ای از وصل تو نمی‌یابند، اگر تو همواره مانند یک پادشاه بزرگ به کسی مقام و جایگاهی بدهی، این امکان‌پذیر نیست.

هوش مصنوعی: من چه کسی هستم که تو به خاطر من خود را خونی کنی؟ فقط اگر تو بخواهی، می‌توانم دستم را به دستت برسانم.

هوش مصنوعی: چه هنگامی می‌توانم به وصال تو برسم که هر لحظه با نگاه کردن به تو، قلبم نیمه‌جان و تشنه‌ است و در بیابانی خالی به سر می‌برم؟

هوش مصنوعی: عطار بیچاره از ظلم و ستم تو فریاد می‌زند و دلش به درد آمده است. تو که در سخن گفتن توانایی داری، چه کنه‌ای به او وارد کرده‌ای!