غزل شمارهٔ ۷۹۱

هوش مصنوعی: اگر از زیبایی تو فقط کمی بهره ببریم، می‌توانیم حتی خیلی‌ها را که به دین و ایمان اعتقادی ندارند، به سمت ایمان و دین بیاوریم.

هوش مصنوعی: اگر زلف‌های پریشان را به هم بریزی، تمام مردان به خاطر تو به مانند حلقه تسبیح به هم می‌پیوندند.

هوش مصنوعی: زمانی که از میان گل‌ها، بدون حضور تو، گلی را بچینم، به چشم من این گلزار به شکلی دیگر خواهد بود.

هوش مصنوعی: چشم من همیشه زیبایی صورت تو را می‌بیند، اما از تیرگی و حسد چشمانت، زخم‌هایی را احساس می‌کنم.

هوش مصنوعی: وقتی که تو را می‌بینم، با هزاران آسیب و بدرفتاری که به من می‌کنی، امیدوارم که با جوانمردی و فداکاری با من رفتار کنی.

هوش مصنوعی: واقعا شگفت‌انگیز است که شخصی از کابل از حال ما بی‌خبر است، در حالی که وقتی زبانمان را می‌بیند، وضعیت ما را درک نمی‌کند.

هوش مصنوعی: دل من را از من گرفتی، ای جان؛ وقتی می‌خواهم از خودم دفاع کنم، تو به زبان بیگانه‌ای صحبت می‌کنی و ادعای من را انکار می‌کنی.

هوش مصنوعی: وقتی صبح وزش نسیم به زمین می‌رسد، بویی از موی او به مشام می‌رسد که تو را خوشحال و سرزنده می‌کند.