غزل شمارهٔ ۷۷۸

هوش مصنوعی: دیشب معشوق من به کمکم آمد و از من پرسید که در چه زمینه‌ای نیاز به کمک دارم.

هوش مصنوعی: اگر بدون ما لحظه‌ای خوشی را تجربه کنی یا لذتی ببری، برایت حرام است.

هوش مصنوعی: هر وقت که می‌توانی با ما باشی، اشکالی ندارد که بی‌ما شب را بگذرانی.

هوش مصنوعی: وقتی می‌توانی با ما درد و دل کنی و اندوهت را سبک کنی، چرا سراغ دیگری می‌روی که غمت را به او بگویی؟

هوش مصنوعی: خوش بودن با دشمن ما در یک جمع نمی‌تواند نشانه‌ای از دوستی‌مان باشد.

هوش مصنوعی: بدان که می‌دانم اگر بخواهم، می‌توانم تو را به خاطر جایگاه خودم به ذلت بکشاند.

هوش مصنوعی: می‌خواهم تنهایت را به تو بسپارم تا همیشه در حالت بی‌قراری بمانی.

هوش مصنوعی: زمانی که از محبوبم این سخن‌ها را شنیدم، به او گفتم که از همه چیز دست بردار.

هوش مصنوعی: اما چون تو عزیزم، من را از شرم و ننگی که دارم نجات بده و به من کمک کن.

هوش مصنوعی: اگر عطار در دنیا بماند، تمامی مردم به گریه و زاری خواهند پرداخت.