غزل شمارهٔ ۷۵۶

هوش مصنوعی: عزیزم، تو قلبم را به چنگ آوردی و در عمق وجودم جا گرفتی، درحالی‌که من در کنارت نشستم و تو در مرکز توجه من قرار داری.

هوش مصنوعی: اگر جانم را از من بگیری، سپاس خدا را، زیرا ای جان، تو به جای جانم نشسته‌ای.

هوش مصنوعی: اگرچه تو را نمی‌بینم، بدون تو، دنیا را هم نمی‌توانم ببینم. یعنی تو روشنی و زیبایی چشمی من هستی که در چشم من جا گرفته‌ای.

هوش مصنوعی: وقتی خواستی که عاشق در عمق درد و رنج زندگی بگردد، خودت او را در لامکان نشاندی.

هوش مصنوعی: من از شدت عشق تو همچون خون به تپش در می‌آیم، اما تو در زیر پوشش عظمت و احترام خود، به گونه‌ای پنهان نشسته‌ای که کسی نمی‌تواند تو را ببیند.

هوش مصنوعی: گفتی اگر مرا مانند جوی بهره‌برداری کنی، در وجود خودم پیدا خواهی کرد. اما چگونه می‌توانی من را بیابی وقتی که در دل و جانم نشسته‌ام و هیچ نشانی از خود ندارم؟

هوش مصنوعی: دل من از امتحان تو یکباره برخاست. من کیستم که با من در این آزمایش نشستی؟

هوش مصنوعی: وقتی که تو را دیدم، دیگر هیچ چیز را در جهان ندیدم. جهان از نظرم محو شد چون تو در آن حاضر بودی.

هوش مصنوعی: عطار، که عاشق توست، دیگر تحملش به پایان رسیده است. نادرست است که تو این همه بدون عشق‌ها نشسته‌ای.