غزل شمارهٔ ۷۳۱

هوش مصنوعی: چهره‌ی تو مانند زهر است و چهره‌ی دیگری را تحت‌الشعاع قرار داده است. لطف و محبت تو باعث شده تا از کفی گل، گنجی از مروارید به وجود آید.

هوش مصنوعی: در عشق تو، دریا به معنای واقعی پر از لطف و پاکی است، اما در ابتدا ترس و خطرات زیادی را به خود دیده است.

هوش مصنوعی: در طول تاریخ، آسمان‌ها در تلاش تو از صبح تا شب فرسوده شده‌اند و از ابتدا تا انتها برای تو زحمت کشیده‌اند.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای زیبا و با وقار در مقابل تو به سمت شمعی درخشنده رفته و چون پروانه‌ای بی‌بال و پر، تحت تأثیر نور آن قرار گرفته است.

هوش مصنوعی: نور تو به جان و دل من تابیده است و این نور از دل به چشمانم رسیده و موجب بینایی‌ام شده است.

هوش مصنوعی: تو با قدرتی که داری، به انجام کارهای مختلف مشغول شده‌ای و با این کارها، نشان داده‌ای که چه شکل‌ها و صورت‌های متنوعی می‌توانی بیافرینی.

هوش مصنوعی: ناگهان، قدرت یک اشاره را نشان داد که این اشاره تاثیری عمیق و چندگانه بر جای گذاشته است.

هوش مصنوعی: در این دنیا هیچ‌کس نمی‌تواند به طور کامل وحدت و یگانگی را ببیند؛ به همین خاطر انسان‌ها در میان هزاران حیرت و شبهه دچار تردید می‌شوند.

هوش مصنوعی: عطار می‌گوید که او همچون روحی عاشق در این دنیا زندگی می‌کند و هر روز از عمق وجودش خبری تازه و متفاوت دربارهٔ عشق تو به دست می‌آورد.