غزل شمارهٔ ۷۱۲

هوش مصنوعی: صورت زیبای تو مانند ماه می‌درخشد و با یک پرده پوشیده شده است. جان‌های بی‌قرار و ناآرام، از زیبایی تو فریاد می‌زنند و ناله می‌کنند.

هوش مصنوعی: در برابر زیبایی و نور چهره‌ات، افراد سالخورده‌ای که عمری را در پس‌زمینه خجالت و شرم گذرانده‌اند، احساس شرمندگی و نقص می‌کنند.

هوش مصنوعی: عشق تو به طرز خیره‌کننده‌ای به دل ما نفوذ کرده و ناگهان باعث شده که جان و دل ما را به طور ناگهانی و بدون آگاهی بگیرد.

هوش مصنوعی: هر لحظه از جدایی تو دلم داغ دیگری را تحمل می‌کند و هر لحظه از کمال تو روح من به سمت مسیری نو حرکت می‌کند.

هوش مصنوعی: به دلیل وجود دشمنان و راهزنان در مسیرت، غیرت و غیرتت باعث شده که هر گوشه‌ای از وجودت به گونه‌ای از تو محافظت کند و راه‌های مختلفی برای حفاظت از تو به وجود آمده است.

هوش مصنوعی: زمانی که زیبایی تو مانند آفتاب بر جانم تابید، نور عشق تو به قلبم نفوذ کرد و دل مرا به تسخیر خودش درآورد.

هوش مصنوعی: عشق تو مانند پرنده‌ای بزرگ است که با بال‌هایش جانی تازه به عاشقان می‌بخشد و آن‌ها را در آغوش خود می‌گیرد.

هوش مصنوعی: مشتاقان عشق هر شب مانند صبح زوده بیدار می‌شوند و برای دیدن چهره‌ات به سمت صبح می‌روند.

هوش مصنوعی: در آنجا که زیبایی چهره‌ات مانند عطر نمک در فضا پخش شده، دل هر دو جهان را پر از درد و زخم کرده است.

هوش مصنوعی: عطار در حسرت تو، حتی شادی دنیا را فراموش کرده و همه چیز را به قدری مختصر و کم اهمیت می‌بیند که فقط به غم تو فکر کند.