غزل شمارهٔ ۶۹

هوش مصنوعی: در نیمه‌شب، من با حالت نیمه‌مست و سرمست، به کنار در آمدم و مشغول فریاد زدن شدم.

هوش مصنوعی: عقل و هوش من تحت تأثیر احساسات شدید قرار گرفت و از دل و جانم تحریک و جوش و خروشی به وجود آمد.

هوش مصنوعی: جامی نزد من آورد و گفت: این جام را بنوش و هیچ‌گاه مست نشو.

هوش مصنوعی: وقتی دل من طعم و بوی عشق را چشید، عقل از کار افتاد و خرد به فرمانبرداری درآمد.

هوش مصنوعی: او فریادش بلند شد و به میخانه رفت، در ورودی را زد و کمربند ریا را بر خود بست.

هوش مصنوعی: کم‌کم به افراد بی‌مسئولیت و ولگرد تبدیل شد و به دزدی و فریبکاری روی آورد و به جای انجام کارهای درست، به نوشیدن و می‌پرستی مشغول شد.

هوش مصنوعی: خوبی و بدی رفتار انسان‌ها در یک طرف قرار دارد و در نهایت، با وجود همه تغییرات، وجود دارد و ناپدید نمی‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی انسان تمام وابستگی‌های خود را رها کند و از خودخواهی‌های خویش بگذرد، می‌تواند به مرحله‌ای بالاتر و عالی‌تر از خود برسد.

هوش مصنوعی: در حضور عطار، کسی بلند مرتبه نمی‌شود و در کنار او همه به پستی و سقوط می‌افتند.