غزل شمارهٔ ۶۸۶

هوش مصنوعی: ای جان من، تو غذای منی و نام تو باعث روشنی چشم عقل من است؛ این روشنی از بخشش‌های توست.

هوش مصنوعی: عقل من از رفتار و حال عشق دیوانه شد و جانم به مستی افتاد، هنگامی که کمی از شراب محبت تو را چشیدم.

هوش مصنوعی: شکل و ظاهر من در شش جهت به زیبایی طلاست، اما وقتی به سیمین و زیبای تو نگاه کردم، تمام آن طلایی‌ها زیر سایه آن زیبایی محو شد.

هوش مصنوعی: زلف تو مانند دامی برای من بود که باعث شد به راحتی اسیر عشق و جذابیت تو شوم.

هوش مصنوعی: اگر چشمانت همچون دشنه‌ای باشد و خونم را بریزد، جانم از فکری که می‌کنی و دشنام‌هایی که می‌دهی، آسوده خواهد بود.

هوش مصنوعی: تو گفته بودی که وقتی از من دل و جان بگیری، باید تا نام تو را در دل بنویسم.

هوش مصنوعی: من با صبری طولانی نشسته‌ام تا خبری از تو برسد، چون دلم تنها آروزی تو را می‌کند.

هوش مصنوعی: تو قول دادی که یک بوسه به من بدهی، اما حالا بی‌صبر و بی‌قرار شده‌ام به خاطر دوری‌ات.

هوش مصنوعی: تو بوسه‌ای را به من بدهکاری و من بیش از آنچه که فکر کنی، به این بدهی وابسته‌ام.

هوش مصنوعی: تو هرگز به من وامی نمی‌دهی و می‌گویی که از خواسته‌های بی‌موقع‌ات مرا به زحمت می‌اندازی.

هوش مصنوعی: بوسه را در دهانت نگه‌دار و به کسی نده، چرا که اگر به این کار ادامه دهی، لذتی که در این بوسه هست برای تو از بین خواهد رفت.

هوش مصنوعی: اگر دل تو همانند شمع می‌سوخت و شعله‌ور بود، همچون عطار، در این صورت من هم نمی‌توانستم خاموش بمانم.