غزل شمارهٔ ۶۷۵

هوش مصنوعی: ای باد صبا، امروز برگرد و دور او را بگیر و برای هر بخش از وجودش به خاطر عشق او هزاران سجده کن.

هوش مصنوعی: اگر نسیمی از موهای خوشبو و لطیف او بوزد، جان ما به حیات جاودانه و تازه‌ای می‌رسد.

هوش مصنوعی: اگر به موی او با دست بی احترامی کنی، عاقبت با دشنه‌ای خونین مواجه خواهی شد که از چشم‌های زیبای او برمی‌خیزد.

هوش مصنوعی: به راهی که تو می‌روی، به شمع چهره او نگاه نکن، چون اگر به آن خیره شوی، مانند من بی‌پروا و همچون پروانه برای او خواهی بود.

هوش مصنوعی: هیچ قانونی وجود ندارد که چهرهٔ زیبای او را در نظر مان بپوشاند یا باعث شود که از آن دلزده شویم.

هوش مصنوعی: اگر تو بخواهی کاری انجام بدهی، باید تمام وجودت را برای آن بگذاری. سپس نتیجه‌اش را بر روی جهانی که او خلق کرده است، منتشر کن.

هوش مصنوعی: جامی پر از آب خضر، که به دست عیسی قرار دارد، چگونه می‌توانند بنوشند؟ همچنان که انسان می‌تواند شربتی از جامی که جان او را می‌افزاید، بنوشد.

هوش مصنوعی: منتظر نشسته‌ام تا زودتر هدیه‌ای از طرف او برایم بیاید. فقط یک شکر از لعل او سر بسته است.

هوش مصنوعی: سعی کن تا آن گل خوشبو را بر خود ببندی و به خاطر داشته باشی آن زمانی که به خاک پای او می‌رسی.

هوش مصنوعی: تا زمانی که توتیا (چشم) را از خاک پای او نشویی، چگونه می‌توانی به چشم خود بینایی او را ببینی؟

هوش مصنوعی: به آنجا نرو که بدون وضو هستی، چون تنها پاک‌دامن‌ها می‌توانند در آنجا حضور یابند.

هوش مصنوعی: ابتدا با اشک‌های من هفت بار خود را بشوی تا همه اعضای او را پاک و پاکیزه کنی.

هوش مصنوعی: اگر در پی او دل و دین خود را از دست دادی، ای فرید، بدان که در هر دو جهان، نفع تو بسیار خواهد بود. عشق او ارزشمندتر از هر چیز دیگر است.