غزل شمارهٔ ۶۷۳

هوش مصنوعی: تو مانند گوی در میدان به دور خود می‌چرخید و به نظر می‌رسد که تا ابد در این حال سرگردانی خواهی بود.

هوش مصنوعی: خود را مانند یک گل به او بسپار و سپس در دنیای او بچرخ.

هوش مصنوعی: اگر جان تو از اوست و زندگی‌ات به او وابسته است، پس باید خود را در خدمت او قرار دهی و تسلیم فرمان‌های او شوی.

هوش مصنوعی: سوز عشق او در وجودت کافی است، پس دلخوش به ملاقات یا جدایی او نباش.

هوش مصنوعی: با نزدیک شدن و دوری او، تو هیچ کاره‌ای؛ این فقط نشان‌دهنده‌ی این است که عشق تو به خاطر اوست.

هوش مصنوعی: اینکه تو در مسیر عشق، خود را حیران و مجذوب او می‌بینی، نشان‌دهنده کمال توست.

هوش مصنوعی: تو که‌ای در مسیر عشقش، همچون قطره‌ای هستی که در اقیانوس بی‌پایان او غرق شده‌ای.

هوش مصنوعی: پس از آن از هر طرف خبر می‌گیری که فلان شخص تا کجا در کارهایش دیوانگی دارد.

هوش مصنوعی: ای عطار، بدن را همچون پروانه فدای جان کن و وقتی به فرمان او برسد، برفش را به آرامش برسان.