غزل شمارهٔ ۶۶۱

هوش مصنوعی: هنگامی که آن ترسا (کافری) ناگهان من را دید، چنان تحت تأثیر قرار گرفت که از چشمان من، مانند صد چشمه، اشک جاری شد و جانم به شدت تحت تأثیر قرار گرفت.

هوش مصنوعی: دیروز من زاهد و نمازگزار بودم، اما امروز خود را در حالتی می‌بینم که نوار (زنار) را در میان خود دارم.

هوش مصنوعی: سجاده را با می پر کرده و از خرقه رهایی یافتم؛ نه در کفرم و نه در ایمان، زندگی‌ام به تنگ آمده است.

هوش مصنوعی: من نه به عنوان بنده کسی هستم و نه آزاد، و نمی‌دانم این وضعیت چقدر ادامه خواهد داشت. در حال حاضر، نتیجه‌ام در میخانه، روح من است.

هوش مصنوعی: به دل خود گفتم که مراقب باش و از ترس و تردید دوری کن، اما در حالی که دل خسته‌ام بود، این ترس باعث شد که همه چیز برای من نابود شود.

هوش مصنوعی: گفتم که من نیز مانند تو، جانم، در دنیای زیبا و مقدس همچون مسیح، مردمانی دیگر را دیده‌ام که به اندازه من، گمگشته و سرگردان هستند.

هوش مصنوعی: می‌گویند عطاری، تو چگونه‌ای؟ از ترس خدا. در حالی که در درون خود ایمان نداری و اشکالاتی مخفی داری.