غزل شمارهٔ ۶۴۷

هوش مصنوعی: دل به خاطر عشق تو به شدت رنجیده و خونین است و عقل را می‌توان به راحتی تحت تاثیر قرار داد و بر زمین انداخت.

هوش مصنوعی: هر چیز دیگری جز عشق تو، از دل تا روز قیامت، نمی‌توانم تحمل کنم و از خود دور کنم.

هوش مصنوعی: برای به دست آوردن زبان و قدرت بیان کسی که می‌خواهی، ابتدا باید خودت به توانایی و زبان‌آوری دست پیدا کنی.

هوش مصنوعی: ما در غم تو هر چه داریم به جان می‌خریم و هر قطره‌ی خون‌مان را فدای عشق و محبت تو می‌کنیم.

هوش مصنوعی: می‌گوییم صبر کن، اما تو از خودت صبر کردن را چگونه می‌گویی که امکانش وجود ندارد؟

هوش مصنوعی: به من نگری که وقتی مرده‌ام، چه زمانی بر من نظر خواهی کرد. پس اکنون می‌توانی توجه کنی.

هوش مصنوعی: برای رسیدن به تو، باید در درون خود سفر کنم و توانایی لازم را پیدا کنم.