غزل شمارهٔ ۵۸۶

هوش مصنوعی: ما به خاطر زیبایی‌های تو از دل و جانمان گذشته‌ایم و با چهره و موهای تو داستان‌های کفر و ایمان را روایت کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما همیشه به یاد موهایت هستیم و نام آن‌ها را بر زبان می‌آوریم. هم به خاطر آن‌ها دچار آشفتگی شده‌ایم و هم از آن‌ها به طرز نامنظم و پریشان سخن می‌گوییم.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس به لطافت تو جان نمی‌دهد، ما فقط از عشق و احساسات عمیق خود به تو در کلام سخن گفته‌ایم.

هوش مصنوعی: همچون من در عشق تو، ای جان، افرادی که جانشان را فدای عشق می‌کنند، به دیگران گفته‌اند، و ما نیز از جانبازان عشق که تو را وصف کرده‌اند، سخن گفته‌ایم.

هوش مصنوعی: ما دیدیم که هیچ درمانی برای درد عشق تو وجود ندارد، بنابراین برای کاهش این درد، به تسکین دل اشاره کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: وصل و جدایی به خاطر تو و به یاد عشق توست که ما به نزدیکی و دوری خود وصال و هجران می‌گوییم.

هوش مصنوعی: زمانی که موانع و حجاب‌ها در مسیر تو پیدا شده، ما به خاطر عشق و دل‌باختگی از همه‌چیز دست کشیده‌ایم و به بی‌نظمی و آشفتگی راضی هستیم.

هوش مصنوعی: در حضور تو، هیچ‌کس را نتوانستیم به راز عشق‌مان راه دهیم و ما این داستان را تا انتها روایت کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما خود را در حالتی از احساسات متضاد، گاهی در حال سرمستی و گاهی در حال هوشیاری می‌بینیم. زمانی دیگر، در جایگاهی پایین و گاهی نیز در مقام قدرت و عظمت تصور کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: هیچ کس شایسته ملاقات با ما نیست؛ به این نکته خوب توجه کن که ما برای این موضوع دلایل و برهان‌های زیادی ارائه کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما مانند عطار هستیم، گاهی رازهای عشق تو را پیدا کرده‌ایم و گاهی هم به صورت پنهانی بیان کرده‌ایم.