غزل شمارهٔ ۵۷۶

هوش مصنوعی: هرچقدر که سعی می‌کنم این دل پر از درد را درمان کنم، به نظر می‌رسد که در واقع درد دیگری را به آن اضافه می‌کنم و وضعیت را بدتر می‌کنم.

هوش مصنوعی: عشق محبوب، درد عجیبی است که هرچه بیشتر به آن می‌پردازم، به همان اندازه دردش افزایش می‌یابد و حتی وقتی به درمان آن می‌پردازم، دردم بیشتر می‌شود.

هوش مصنوعی: چند بار می‌گویی که از عشق دست بردار و به راه دیگری برو، اما من چگونه می‌توانم از این عشق فاصله بگیرم، وقتی که این احساس به عمق وجودم نفوذ کرده است؟

هوش مصنوعی: عشق او هرگز از دل من دور نمی‌شود، چرا که همیشه برای دیدن و بودن در کنار محبوبم در درونم longing دارم.

هوش مصنوعی: به تماشا و شگفتی‌هایی نگاه کن که مانع از ورود من به جایی تنگ و تاریک می‌شوند. سپس من تصمیم می‌گیرم به مکانی دنج و آرامگاه پادشاه بروم.

هوش مصنوعی: عشق تو برای من هزینه‌ای سنگین دارد، چون وقتی به تو نزدیک می‌شوم، خود تو مهم‌ترین و بزرگ‌ترین موضوع عشق من هستی. پس من چه دلیلی دارم که برای این عشق هزینه‌ای بپردازم؟

هوش مصنوعی: زمانی که عشق تو کاملاً قلب و جانم را در برگرفته است، چرا باید این احساس عمیق را از دیگران مخفی نگه‌دارم؟

هوش مصنوعی: من به اشتباه نگفتم، تو و من چه کسی در مسیر عشق هستیم. همهٔ جهان تو هستی و من این موضوع را برای خودم راحت می‌سازم.

هوش مصنوعی: وقتی که حقیقت‌های ارزشمندی را در دنیا آشکار کردم، دلم برای عطار بسیار می‌سوزد و احساس غم و تنهایی می‌کنم.