غزل شمارهٔ ۵۱۷

هوش مصنوعی: دل من رفته و از حال خودم بی‌خبرم، فقط همین را می‌دانم که چیزی دیگر ندارم برای گفتن.

هوش مصنوعی: هرچند که در غیاب او به حالتی بی‌رمق و بی‌خبر از او درآمده‌ام، اما همچنان از وجودش بی‌خبر مانده‌ام.

هوش مصنوعی: من در راه او همه چیزم را فدای او کرده‌ام، اما هنوز خودم را پیدا نکرده‌ام.

هوش مصنوعی: هر لحظه از وضعیت زندگی خود بی‌خبرم و در عین حال هیچ‌گونه کمک و یاری ندارم.

هوش مصنوعی: راهی وجود دارد که من از آن می‌گذرم، اما نمی‌توانم راهنما یا دلیلی برای هدایت خود بیابم.

هوش مصنوعی: خورشید تمام عالم را فرا گرفته است و من که دل سوخته‌ای دارم، هیچ نگاهی به آن ندارم.

هوش مصنوعی: هر چه به سمت نیستی حرکت کنم، نتوانم از وجود او به سادگی عبور کنم.

هوش مصنوعی: اینجا فریاد می‌زنم که زیر این پرده، مردم، افسوس که راهی برای نشان دادن احساساتم ندارم.

هوش مصنوعی: هرچند که در زندگی چیزهای زیادی را دیده‌ام، اما جز نام کسانی که بزرگ و معروف هستند، چیزی ندارم.

هوش مصنوعی: من از اصل و بنیاد هر چیز، که آن اوست، حتی کوچک‌ترین نشانه یا اثری ندارم.

هوش مصنوعی: متاسفانه من به جایی رسیده‌ام که در خاک دفن شده‌ام و تنها چیزی که در دستانم دارم، باد است که نه تر و نه خشک است.

هوش مصنوعی: به طور کلی، آنچه که سرنوشت برایم مقدّر کرده است، اگر بخواهم باید داشته باشم و اگر نخواهم، نمی‌توانم داشته باشم.

هوش مصنوعی: من خود را به داستان عشق او تبدیل کرده‌ام و جز این داستان هیچ چیزی دیگری از یاد نمی‌برم.

هوش مصنوعی: با وجود همه ناامیدی‌ها، هرگز دل از غم عشق نخواهم برداشت.

هوش مصنوعی: من در جهان همچون سیمرغی بزرگ و قوی هستم اما مانند عطار، هیچ مرغه‌ای زیر پر و بال خود ندارم.