غزل شمارهٔ ۵۰

هوش مصنوعی: نمی‌دانم چه بلایی بر سرم آمده که روحی بی‌قرار و ناآرام دارم.

هوش مصنوعی: کاری که برای دیگران ممکن نیست، برای او در یک لحظه ممکن می‌شود.

هوش مصنوعی: آتش که در زمان حلاج به او آسیب زد، اکنون نیز در زندگی من وجود دارد و به من آسیب می‌زند.

هوش مصنوعی: دلم دیگر تحت کنترل من نیست و نمی‌توانم بر احساساتم تسلط داشته باشم، زیرا مشکلاتی به وجود آمده که این کنترل را از من گرفته است.

شمار‌: روز رستخیز‌، قیامت. بیت یعنی هر حلقه زلف معشوق‌، قیامتی است.

هوش مصنوعی: در عشق او، دلی پر از انتظار به من نظر افکنده است.

هوش مصنوعی: شبی بوی خوش شراب را از او استشمام کردم و حالا به خاطر این عطر، مست و سرمست شده‌ام.

هوش مصنوعی: هزاران شب مثل شمعی که در اشک غوطه‌ور است، او سرش را به آرامی کنار من گذاشته است.

هوش مصنوعی: هزاران روز را تنها و بدون همراه گذرانده‌ام و مشکلات و دردهای زیادی بر من فرود آمده است.

هوش مصنوعی: اگر دامنم به خاک بیفتد، جای تعجب نیست که چشمانم پر از اشک شده باشد.

هوش مصنوعی: کجا انسانی هست که به کار و زندگی من توجه کرده و نگران حال من باشد؟

هوش مصنوعی: آنچه که از عطار به زمین افتاد و از آن عبور کرد، بر من نگذاشت. تا زمانی که عطار در میان ماست، کارهایم نخواهم افتاد.