غزل شمارهٔ ۴۹۷

هوش مصنوعی: در مسیر عشق به قدری غرق در احساسات و تجارب شدم که دیگر وجودم از دید هر دو جهان ناپدید شد.

هوش مصنوعی: به دنبال نام و نشانی از من در این دو جهان نباش، زیرا من از ورق زندگی‌ام نام و نشان خود را گم کرده‌ام.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند ببیند که من چگونه از وجود خودم و روحم گم شده‌ام.

هوش مصنوعی: با لباس پاره و اشک‌های ریزان به جایی آمدم و در حال رقص و شادی، گم شدم و صدای ناله‌ام بلند شد.

هوش مصنوعی: همه از حالت گم‌شدگی و سرگردانی به دنیا آمده‌اند، اما من به خاطر همین گم‌شدگی به جست‌وجو پرداختم و در نهایت خودم هم گم شدم.

هوش مصنوعی: زمانی که بار مسئولیت بسیار سنگین و دشوار بود، من از زیر این بار سنگین رهایی یافتم و گم شدم.

هوش مصنوعی: من در گم‌شدگی خود غرق شده‌ام و نمی‌توانم خودم را بشناسم یا بفهمم که چگونه این‌قدر گم شده‌ام.

هوش مصنوعی: سایهٔ یک دانه چطور می‌تواند در برابر نور خورشید محو شود؟ من هم به همین شکل در برابر عظمت و نورانی بودن کسی گم شدم.

هوش مصنوعی: وقتی دریا به طوفان و هیجان درآمد، من که به اندازه یک قطره کوچک بودم، کم‌کم گم شدم و از نظر پنهان شدم.

هوش مصنوعی: یک قطره از من جدا شد و به دریا پیوست تا اینکه وجودم به کلی در میان آن ناپدید شد و خبرم را از دست دادم.

هوش مصنوعی: همه چیز به یک حالت و وضعیتی رسیده که عطار دیگر وجود ندارد؛ بنابراین، من هم با این همه افراد دیگر ناپدید شده‌ام.