غزل شمارهٔ ۴۹۶

چنان در خود غرق شدم که گم گشتم؛ همچون قطره‌ای که در دریا گم و غرق شود.

پیش از این سایه‌ای بود که بی‌ارزش بر زمین افتاده بود به‌محض آنکه خورشید پیدا شد ناپدید شدم. (راست در اینجا قید است یعنی به‌محض آنکه‌، در همان آن)

از آمدن چیزی نمی‌دانم و از شدن هم بی‌خبر هستم گویی آمدن و رفتن من، یک نفس بیش نبود.

از من و از حال من چیزی مپرس زیرا همچون یک پروانه در نور و زیبایی یار خود جان‌سپار و بی‌پروا شدم.

در ره عشق او و برای رسیدن به او چونکه هم دانایی و هم نادانی لازم است پس من هم نادان و هم دانا شدم.

چون با تمام وجود باید ببینی و همزمان نبینی پس این چیز بسیار عجیب را بنگر که هم بینا و هم نابینا شدم.

خاک بر سر من بادا و ننگ بر من باد اگر یک ذره بدانم که کجا رفتم جایی که من‌ِ عاشق رفتم.

وقتی که دل عطار را بیرون از هر دوجهان دیدم (دل او شیفته هیچکدام نشد) من از تاثیر دل او، عاشق و شیدا شدم.