غزل شمارهٔ ۴۶

هوش مصنوعی: چگونه می‌توانم به عشق خود نزدیک شوم؟ او با نیرنگ و فریب به میدان آمده و در دستش دشنه‌ای دارد.

هوش مصنوعی: چاقوی او به خون دل نیاز دارد، بنابراین به خونریزی و کشتن دیگران می‌پردازد.

هوش مصنوعی: شکر به مانند دانه‌های پسته به زمین می‌ریزد و دشنه‌ای خونین نیز به همین شکل ظهور کرده است.

هوش مصنوعی: من به خاطر عشق به یک دختر هندی، خود را در معرض خطر قرار داده‌ام و برای رسیدن به او آماده‌ام که با چاقو نیز مواجه شوم.

هوش مصنوعی: هر صبح زود، با پارچه و شمشیر، برای ایمنی و حمایت از خود به سمت او رفته‌ام.

هوش مصنوعی: او آینه‌ای با خود داشت تا بتواند خود را ببیند و بر حال عاشق زاری که دارد، پی ببرد.

هوش مصنوعی: کسی که به وصال معشوق رسیده و در عشق او گرفتار شده، دیگر نمی‌تواند از این حال خارج شود.

هوش مصنوعی: او از همه چیز بی‌نیاز است و هر کس در این موضوع ظاهر شده، در واقع خود را نشان داده است.

هوش مصنوعی: اما وقتی تو به عشق نگاه می‌کنی، قسم می‌خورم که هر کس در این راه فقط به تصور و خیال خود آمده است.

هوش مصنوعی: عاشق او و عشق او به نوعی معشوقه او نیز محسوب می‌شود. حالا تو چه چیز و چه کسی هستی وقتی که همه به عنوان یار او به سراغش آمده‌اند؟

هوش مصنوعی: وقتی به او مینگرم، جز فنا و نابودی چیزی نمی‌بینم، همان‌طور که در آثار عطار اشاره شده است.