غزل شمارهٔ ۳۶۱

هوش مصنوعی: این ماه، به هیچ‌کس نمی‌آید که نتواند با غم و اندوه خود کنار بیاید.

هوش مصنوعی: آدمی در آینه خود را می‌بیند و تحت تأثیر آرزوها یا تمایلات دیگران قرار نمی‌گیرد.

هوش مصنوعی: اگر تو به دنبال زیبایی او باشی، او هرگز به جستجو و آرزوی تو نمی‌آید.

هوش مصنوعی: عزیزم، مسیر عشق چنان است که عشق تو را به سادگی نمی‌توان در زیر یک اسب تک نفره جستجو کرد.

هوش مصنوعی: در دنیای بی‌پایان عشقش، موجودی چون سیمرغ هرگز به پای یک مگس نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌توانی با کسی هم نفس شوی، زیرا در جایی که تو هستی، نفس دیگری وارد نمی‌شود.

هوش مصنوعی: سایه‌ای که در پیش و پس از خورشید بلند وجود دارد، تغییر نمی‌کند و نمی‌تواند کم و زیاد شود.

هوش مصنوعی: وقتی در عمق عشق و پیوند تو هستم، تنها علف‌های خشک و بی‌فایده به ذهنم می‌رسد.

هوش مصنوعی: در حالتی که نتوانم به وصالت دست پیدا کنم، به عمق فراق تو پایمال می‌شوم.

هوش مصنوعی: عطار شخصی است که به تو توجه و محبت دارد، اما مانند پرنده‌ای است که نمی‌توان او را در قفس حبس کرد.