غزل شمارهٔ ۳۵۹

هوش مصنوعی: محبوب من با چهره‌ای دلنشین و شگفت‌انگیز نزدیک می‌شود و در بازی زلف‌هایش طنازی می‌کند.

هوش مصنوعی: در دل سنگ، سنگی با ارزش و زیبا مانند لعل قرار می‌گیرد؛ کسی که این‌گونه با سخاوت و بازبودن دلش، به راحتی خود را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: خورشید به دنبال او می‌رود، در حالی که او با آرامش و بدون عجله وارد می‌شود.

هوش مصنوعی: دختران با موهای آشفته و پریشان از کنار ما می‌گذرد، در حالی که مردم نامنظم و به‌هم‌ریخته به سوی او می‌آیند.

هوش مصنوعی: چشمان او به قدری جذاب و بی‌خود کننده است که انسان را مدهوش می‌کند و لب‌هایش بوی شراب را به مشام می‌رساند.

هوش مصنوعی: زمانی که خطی سرسبز و زیبا می‌نویسد، مانند این است که عقل جامع و کامل بر او برتری می‌یابد.

هوش مصنوعی: ماه بر روی زمین می‌تابد و همچنان که زمان می‌گذرد، چرخ روزگار به سوی ما می‌رسد.

هوش مصنوعی: خورشیدی که تند و سرکش است، مانند تیغی بر سر خطش قرار گرفته و به جلو می‌آید.

هوش مصنوعی: در ویژگی‌های او مانند دریا، جواهر نایابی از نسل پاک و برگزیده به چشم می‌خورد.