غزل شمارهٔ ۳۴۶

هوش مصنوعی: اگر محبوبم فقط با یک کلام شیرین از لبانش سخن بگوید، دل من از شدت شوق آنقدر خوشحال می‌شود که جانم را فدای او می‌کنم.

هوش مصنوعی: او به جان باارزش خود بوسه‌ای نمی‌دهد، آیا فکر می‌کنی که بوسه‌ها این‌قدر بی‌قیمت هستند؟

هوش مصنوعی: وقتی هیچ‌کس از دهن تنگ او چیزی نمی‌شنود، چطور ممکن است یک فرد بی‌خبر از احوالات او باخبر شود؟

هوش مصنوعی: اگر وجودی نداشته باشد، دلم می‌گوید که اگر جز نام، هیچ نشانی از خیال او در ذهنم نباشد.

هوش مصنوعی: مردی که حتی یک موی کوچک را نمی‌بیند، چگونه می‌تواند درباره چیز بزرگی از آنجا آگاه باشد؟

هوش مصنوعی: زمانی که خورشید مشاهده کرد که آن ماه زیبا با چهره‌اش نعمت و برکت را به هفت آسمان می‌بخشد، احساس افتخار و شگفتی کرد.

هوش مصنوعی: در غروب آفتاب، کسی خجالت زده و ناراحت شده است و منتظر می‌ماند تا بار دیگر صبح آید و به محبوب خود امیدی بیابد.

هوش مصنوعی: اگر در آفتاب صد بار هم بشکنم، مثل زلف او، باز هم آرام می‌گیرم، فقط اگر زلف او به من اجازه دهد یا فرصتی کوچک بدهد.

هوش مصنوعی: ابرویش مانند یک کمان است و غمزه‌اش همچون تیری که از آن پرتاب می‌شود، هر لحظه مانند آن تیر بر سر من فرود می‌آید و به من آسیب می‌زند.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که زیبایی و جذابیت موهای او هرگز تمام نخواهد شد. در نهایت، به معشوقی که دلرباست و مانند تیر و کمان است، اشاره می‌شود که همچنان سحر و جاذبه خود را حفظ کرده است.

هوش مصنوعی: چطور می‌توانم از عشق او دست بکشم در حالی که دل من با یک لقمه نان می‌تواند صد بار توبه کند؟

،هوش مصنوعی: آن زیبای دل‌انگیز که از عطار عبور کرد، دیگر امکان ندارد که کسی بتواند ویژگی‌ها و زیبایی‌های او را به طور کامل توصیف کند.