غزل شمارهٔ ۲۲۷

هوش مصنوعی: دل به خاطر عشق تو جان را رها می‌کند و جان برای تو دنیای خود را فدای تو می‌کند.

هوش مصنوعی: وقتی دل عاشق تو به میان بیفتد، هیچ چیز برایش مهم نیست و همه چیز را کنار می‌گذارد.

هوش مصنوعی: اگر کسی بگوید که چه کسی را دوست دارد، باید در دعوا زبانش را به زبان آورد.

هوش مصنوعی: هر کسی که به محله تو بیاید، تمام دل و جان خود را در خطر می‌اندازد و حاضر است همه چیزش را برای تو بدهد.

هوش مصنوعی: هر کسی که حتی یک جرعه از عشق تو را بچشد، جان و دلش به شدت شور و شوق می‌زند و فریاد برمی‌آورد.

هوش مصنوعی: همهٔ خوب و بد از سرِ خود شروع می‌شود و در نهایت تمامی نام و نشانی‌ها را به فراموشی می‌سپارد.

هوش مصنوعی: اگر کسی به دنبال سود و زیان باشد، هیچ چیز او را متوجه نمی‌کند و دامن او را نمی‌گیرد.

هوش مصنوعی: عطار در اینجا می‌گوید که در سرزمین عشق، هر آنچه که مربوط به جسم و مکان است، کنار گذاشته می‌شود. در واقع، او به درک عمیق‌تری اشاره دارد که فراتر از مادیات و ظاهر دنیاست.