غزل شمارهٔ ۲۲۱

هوش مصنوعی: چون زلف پریشان او بر صورتش بیفتد، زیبایی‌اش به حدی است که حتی ماه را هم غبطه‌زن خواهد کرد و برایش صد نقش و نگار به وجود می‌آورد.

هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و پیچیدگی زلف‌های شبیه مشک او، تعداد زیادی دست لازم است تا بتوان آن را شمرد و درک کرد.

هوش مصنوعی: اگر یک زاهد، لبان میگونی را ببیند، تا روز قیامت به خاطر آن لب‌ها تحت تأثیر قرار می‌گیرد و از آن شراب خمار می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر نور ماه زیبا بر نرگس و گل‌های باغ بتابد، این زیبایی به حدی است که حتی خارها نیز از حسادت به آن می‌افتند.

هوش مصنوعی: اگر از کمان ابروی او، که مانند بادام است، تیر زیبایی بیرون بیاید، هزاران دل را صید می‌کند.

هوش مصنوعی: خورشید که به دلیل تنگنا و خطر تیر نگاهش، سلاحی را بر چرخ می‌کشد، تا آسمان را به دور خود محاصره کند.

هوش مصنوعی: او مانند آفتاب زیبایی است که اگر از پشت پرده بیرون بیاید، زمانه به حیرت می‌افتد و همه چیز از چهره‌اش بهاری می‌شود.

هوش مصنوعی: عاشق، حتی از یک تار مو که از محبوبش جدا است هم بی‌خبر است، اما با این حال، به خاطر آرزوی رسیدن به آن مو، حاضر است جانش را هم فدای این عشق کند.

هوش مصنوعی: عطار به وعده‌اش دلداری می‌دهد، اما در دل آتشین او هیچ آرامشی نیست.