غزل شمارهٔ ۱۷۳

هوش مصنوعی: اگر خوبی‌های تو بیشتر شود، زمین و آسمان به هم می‌آمیزند.

هوش مصنوعی: خورشیدی که وجودش باعث می‌شود زندگی و جهان به شکلی ارزشمند و درخشان شود، مانند طلای مایع که زینت‌دهنده هر چیزی است.

هوش مصنوعی: به خاطر آرزوی دیدن چهره‌ات، هر روز بر زمین می‌افتم و به شدت دلتنگ می‌شوم.

هوش مصنوعی: اگرچه صد سال هم بگردی، باز هم آفتاب به تو نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: اگر کسی به کمال تو دست یابد، تمام عقل کل نیز مست و بی‌خبر خواهد شد.

هوش مصنوعی: صبح به قدری زیبا و دلنشین است که از خجالت، خودش را در دامن آفتاب پنهان می‌کند و به این ترتیب، آفتاب هم زیباتر و درخشان‌تر می‌شود.

هوش مصنوعی: هر کسی که به یاد چشمی که نوشته، زهر مرگبار بنوشد، در پایان به شیرینی خواهد رسید.

هوش مصنوعی: درد عشق تو را که زیادتر شود، اگر من درمانی کنم، درد بیشتر خواهد شد.

هوش مصنوعی: وقتی درباره عشق تو صحبت می‌شود، سخنان عقل دیگر کوتاه و بی‌مقدار می‌شوند.

هوش مصنوعی: هر چه می‌کنی، دل مرا به آتش بکش، زیرا آتش از سرعت باد هم تندتر می‌شود.

هوش مصنوعی: هرچند که در چهره‌ام نشانه‌های غم و درد دیده می‌شود، اما بی‌احساسی و سردی من باعث می‌شود که دیگران به سختی آسیب ببینند.

هوش مصنوعی: دل عطار همیشه در غم و اندوهی جدید به سر می‌برد وقتی که تو در کنار او نیستی.