غزل شمارهٔ ۱۷۲

هوش مصنوعی: اگر از خود رها شوی و به آغوش وصالی آید، شایستگی آن را زود پیدا خواهی کرد.

هوش مصنوعی: چوبی که از بین نرود، نمی‌تواند به عود تبدیل شود.

هوش مصنوعی: این عمل فوق‌العاده در مسیر سلوک به دست تو بود و اکنون از دست رفت.

هوش مصنوعی: هر بار که تو وجود پیدا می‌کنی، حالتی از عدم و نابودی برایت ایجاد می‌شود و در آن لحظه، وجود تو به معنای واقعی‌اش شکل می‌گیرد.

هوش مصنوعی: ای عاشق، وقتی که عشق دلت را فرا می‌گیرد، مانند فرشتگان در حال سجود خواهی افتاد.

هوش مصنوعی: دل خود را در مسیر نفس فدای پاکی کردی تا اینکه نفس تو بتواند هم‌جنس و هم‌راستا با خوشبختی شود.

هوش مصنوعی: دل به نفس تبدیل شد و اگر ببینی کسی از نسل علی، به یهودی تبدیل شود، تعجب نکن.

هوش مصنوعی: هر بار که نفس می‌کشی، در چشم دل مانند دود می‌شود.

هوش مصنوعی: قطعا دل تو چنان دچار غم و اندوه می‌شود که به رنگ سیاه و کدر درمی‌آید.

هوش مصنوعی: عطار گفت آنچه را که می‌دانست، باقی مطالب تنها از شنیدن دیگران به دست می‌آید.