غزل شمارهٔ ۱۰

هوش مصنوعی: می‌گوید: تو در قلب من جا داری، اما چرا بیرون نمی‌آیی؟ بیا از قلبم خارج شو و نگذار در درونم غم و اندوه راه پیدا کند.

هوش مصنوعی: هر وقت از دل بیرون نمی‌روی، لطفاً هر لحظه در چهره‌ای دیگر ظاهر نشو.

هوش مصنوعی: وقتی که یک ذره را نمی‌شناسی، هرگز نمی‌توانی به دقت به جزئیات بوقلمون پی ببری.

هوش مصنوعی: غم و اندوهی وجود دارد که مانند جواهر گرانبهایی از دل دریا به سطح می‌آید، اما نباید آن را از خود دور کنی.

هوش مصنوعی: اگر غواص مربی‌ات در شرایط سخت و تنگنا قرار بگیرد، تو هم نباید از فقر و تنگدستی شکایت کنی.

هوش مصنوعی: اگر تو در عالم ظاهر شوی، این دو جهان بیشتر از این گم خواهد شد، پس ای لولو پنهان، به عالم بیرون نیا.

هوش مصنوعی: ای نی، به بیرون بیا و هر دو جهان را به حیرت بینداز، اما بدان که اکنون کسی جز تو در درون نیست، پس بیرون نیا!

هوش مصنوعی: زمانی که تو ظاهر می‌شوی، من ناپدید می‌شوم. لطفاً کمال خود را از وسع من فراتر نبر.

هوش مصنوعی: زمانی که به یک موی تو دسترسی ندارم، دست بر چه چیزی بگذارم که از آسمان بالاتر باشد.

هوش مصنوعی: وقتی که از هشیاری خارج شوم و دلم بی‌شراب شود، نزد این مجنون نیا.

هوش مصنوعی: ای فرید، شعر موزون تو مانند یک کیسهٔ پر از زیبایی است، اما این کیسه را نبند، چون زیبایی اش را از دست می‌دهد.