بخش ۳ - الحکایه و التمثیل

هوش مصنوعی: در شب، حلاج را در خواب دیدند که سرش بریده شده و در دستانش جامی از جلاب (نوشیدنی خوشبو) دارد.

هوش مصنوعی: به او گفتند که حالتو چگونه است، در حالی که سر بریده‌ای. بگو این جام خاص چیست؟

هوش مصنوعی: او گفت که سلطان با اعتبار، به کسی که سرش بریده شده، جامی می‌دهد.

هوش مصنوعی: کسی می‌تواند این نوشیدنی را درک کند که خودش را فراموش کرده باشد.

هوش مصنوعی: ابتدا جسم خود را در نامی که به آن اشاره شده، خواهید دید و سپس جان خود را پس از آن نام مشاهده خواهید کرد.

هوش مصنوعی: به گونه‌ای در نام او بنفس خاموشی کن که مانند الف در بسم، در پس آن پنهان می‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی که بدنت از بین رفت، روح خود را پاک و خالص کن و از آن جدا شده و در معنای واقعی خود ناپدید شو.

هوش مصنوعی: یک دریایی وجود دارد که از آن علم و دانش به دست آمده و هر موج آن دل انسان را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: این جمله به دنبال یافتن پاسخ این پرسش است که چگونه ما تأثیرات و احساسات ناشی از دریا را در وجود خودمان حس می‌کنیم. در واقع، این تصویر نشان می‌دهد که دریا تنها یک جسم بیرونی نیست، بلکه احساسی عمیق و درونی در ما ایجاد می‌کند. به عبارتی، تجربه دریا در دل و وجود ما جای دارد و در روح ما رسوخ کرده است.

هوش مصنوعی: من باید زنده بمانم، حتی اگر جان و بدنم باقی بمانند، اما من خودم نمانم.

هوش مصنوعی: من و تو از یک نفس و ذات هستیم، اما این یک نفس به قدری قوی است که می‌تواند کوهی بزرگ بسازد.