شمارهٔ ۲۵۲

هوش مصنوعی: من به شدت عاشق تو هستم و هیچ اطلاعی از عقل و دین ندارم. وقتی که به دیدنت می‌رسیم، آن‌قدر مجذوب می‌شوم که دیگر خودم را نمی‌شناسم.

هوش مصنوعی: ای یار و همراه جانم، چرا اینقدر ناراحت و رنجیده‌ای؟ آیا دل‌تنگی عاشقان را در کنار ما نمی‌دانی؟

هوش مصنوعی: در عشق تو دچار و بی‌خانمان شدم، از مهرت کمکم کن و به من فرصت دیدار یک بار عطا کن.

هوش مصنوعی: ای شاهی که دنیا را می‌سوزانی و ای ماهی که جانم را روشن می‌کنی، تویی که من را می‌سازی و می‌سوزانی. چه زمانی دوباره تو را می‌بینم؟

هوش مصنوعی: ای محبوب زیبا و دلربای من، تو همدم و همراه من هستی. تو تنها کسی هستی که می‌توانم رازهای قلبم را با تو در میان بگذارم، پس دردهای مرا درمان کن و به آن‌ها چاره‌ای بده.

هوش مصنوعی: ای آرزوی زندگی من، ای جان و ای محبوب من، ای درد و ای درمان من، به حال زار و رنجور من توجه کن.

هوش مصنوعی: ای دوستی که بی‌محبت و وفا هستی و دلی پر از سختی و ناملایمات داری، اگر به خاطر اینکه خون دل ما را به جگر کرده‌ای، جان و سر من هم فدای تو شود.

هوش مصنوعی: ای خورشید شرق، تو که به ماه و ستاره‌ها حسادت می‌کنی، وقتی درد دل من را ببینی، از حال و احوالم باخبر خواهی شد.

هوش مصنوعی: در نهایت، اگر به اسارت در این دنیا نگاه کنی، متوجه می‌شوی که حقیقت من، نور خداوند است که تمامی جنبه‌های بشر را می‌پوشاند و در این شکل نهفته است.