رباعی شمارهٔ ۴۰۶

هوش مصنوعی: دل تو از ظلم و ستمی که می‌بیند، سیر نمی‌شود و خسته نمی‌شود، و وقتی به من نگاه می‌کنی، اشک و آب هم از چشمانت نمی‌ریزد.

هوش مصنوعی: عجب است که من تو را بیشتر از جانم دوست دارم، با اینکه تو برای من یک دشمن به شمار می‌آیی که از هزاران دشمن دیگر هم خطرناک‌تری.