رباعی شمارهٔ ۳۷۶

هوش مصنوعی: اگرچه چهره‌ات چون ماه درخشان است و روز را روشن می‌کند، اما من در پی این زیبایی‌ات از جریان روز و شب بی‌خبر مانده‌ام.

هوش مصنوعی: زمانی که چشم بد از دیدن خود بازماند، راه شب‌های دوری تو برای من به مانند روزی تاریک و سیاه شد.