رباعی شمارهٔ ۳۱۹

هوش مصنوعی: ای دل، زمانی که از دردهای دنیا آسوده شوم، اشک‌های خونینم را از چشمانم بیرون می‌رانم.

هوش مصنوعی: من چه کاری می‌توانم بکنم وقتی که می‌دانم در درون قلبم، عشق به نهایت جانم خواهد رسید.