رباعی شمارهٔ ۳۱۵

هوش مصنوعی: وقتی که به آسمان نگاه می‌کنم، سردی دل و احساس تنهایی‌ام را حس می‌کنم که بر دامن غم و ناراحتی‌ام نشسته است.

هوش مصنوعی: دل من از درد و رنج پر شده و اشک‌هایم آن را شستشو می‌دهند. افسوس که تو از این دردها بی‌خبر و بی‌تفاوت هستی.