رباعی شمارهٔ ۳۰۳

هوش مصنوعی: از اندوه، چشمانم مانند صدف پر از اشک است و از اتفاقات تلخ، در دل خود مانند پوستینی با تلخی و درد، احساس می‌کنم.

هوش مصنوعی: خدایا، چه غم‌انگیز است که دامنم از ثروت خالی است و از طرفی آستینم پر از چیزهایی است که به درد نمی‌خورند.