رباعی شمارهٔ ۲۳۶

هوش مصنوعی: ای گردش روزگار، من از ظلم و بی‌رحمی تو به ستوه آمده‌ام. جوانی‌ام دچار بدبیاری و ناملایمات شده و آه و ناله‌ام از این دنیای کهن برمی‌خیزد.

هوش مصنوعی: ای عمر، راه فرار از تو ندارم، پس تو هم از من نگریز. ای مرگ، از چنگ غم به یاری من بیا و دست مرا بگیر.