شمارهٔ ۹۳ - در موعظه و شکایت دهر

هوش مصنوعی: من با کسی که از روزگار می‌شناختم صحبت می‌کردم و می‌گفتم: تو چه می‌دانی که دل من از درد فریب تو چقدر آسیب دیده است؟

هوش مصنوعی: تو خوب می‌دانی که ما در چه زمینه‌ای کار می‌کنیم، پس دلیل این که یکی از ما سریع‌تر عمل می‌کند و دیگری آرام‌تر چیست؟

هوش مصنوعی: بگویید از نقص‌های خود بگوید و از هنرهای ما نگوید. حالا ما را از خیار آتش و وزن جستجو نکنید.

هوش مصنوعی: کسی که اندکی با ما نشسته و در کنار ما بوده، بهتر می‌داند که چه کسی می‌تواند به کار ما رونق بخشد و ما را راهنمایی کند.

هوش مصنوعی: من در جستجوی هدف و کار خودم هستم و می‌دانم که چه نقش و وظیفه‌ای دارم. به همین خاطر، دیگر از خواسته‌ها و نیازهای خودم رهایی یافته‌ام.

هوش مصنوعی: بار دیگر مانند گاو نر خراسان، تو و از پایه و اساس وجودت، کارفرمایت به گونه‌ای است که تمام کارهایت را می‌سنجد و به دقت زیر نظر دارد.

هوش مصنوعی: او به قدری در کار تو یقین دارد که هر طور که نقشه بکشی یا برنامه‌ریزی کنی، می‌داند که چه کرده‌ای و همه چیز را به هم پیوسته و به درستی جا داده‌ای.

هوش مصنوعی: این زندگی گرانبها که علمای بزرگ دارند، برای نادانان همچون روز و شب بی‌ارزش و بی‌فایده است.

هوش مصنوعی: او چه میدانست که در چنین حالتی چه زحمت و رنجی باید کشید تا از تصور تو فرار کند و از آن راه نجات یابد.

هوش مصنوعی: انوری به ما می‌گوید که مانند درختی که بر اساس ریشه‌های خود رشد می‌کند، می‌داند که ستمی که بر او می‌رود ناشی از دست‌های ظالم است و نه از خود درخت. به عبارتی دیگر، او به دنبال شناسایی این نکته است که مشکلات و آسیب‌های وارد شده به یک شخص یا چیز، همیشه به خود آن شخص برنمی‌گردد، بلکه اغلب از بیرون نشأت می‌گیرد.

هوش مصنوعی: پریشان و غمگین نباش، چرا که آسمان به خاطر غم تو چنان تحت تأثیر قرار گرفته که حتی از شدت ناراحتی، انگشتش را گاز گرفته و قلمش شکسته است.