شمارهٔ ۸۸ - حکیم در اواخر عمر از ملازمت دربار سلاطین احتراز می‌نموده، وقتی سلطان غور او را طلبید این قطعه را بدو فرستاد

هوش مصنوعی: کلبه‌ای که در آن به روز و شب می‌توانم آرامش کنم و استراحت و خواب داشته باشم.

هوش مصنوعی: در او حالتی ایجاد کردم که در آن، آسمان به خاطر زیبایی و طراوت من در حسرت و jealousy است.

هوش مصنوعی: آن آسمان که در آن، کره‌ای از نور خورشید من وجود دارد.

هوش مصنوعی: عالمی که در آن زندگی می‌کنم، همچون دریایی است که تحت تأثیر درخشش و فریبنده‌ای از سراب وجودم قرار دارد.

هوش مصنوعی: هر چیزی که در کاخ‌های سلطنتی وجود دارد، همه در کلبهٔ ویران من هم هست.

هوش مصنوعی: جلوی سفره من، با نان خشک و خوراکی‌های ساده‌ات بنشین، چون غذا و کباب من همانند خودت است.

هوش مصنوعی: شیشه‌ای که نماد صبر من است، اکنون در برابر من پر شده و در واقع شیشه‌ای که دارم، شیشهٔ شراب من است.

هوش مصنوعی: قلم من به اندازه کافی قدرت ندارد و صدای زیبا و دلنواز آرزوهایم را به خوبی بیان نمی‌کند.

هوش مصنوعی: لباس درویشی که از پارچهٔ گرانبها و نفیس تهیه شده، انتخاب من است.

هوش مصنوعی: هر چیزی که خارج از این مسأله است، به نوعی عذاب من برای شنوندگان به حساب می‌آید.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که در دنیا، پیر و کهنه و ناتوان نمی‌تواند حرکتی انجام دهد یا تلاشی بکند که در کنار من وجود دارد. به نوعی اشاره به این است که تلاش و همت در کنار من بیشتر و موثرتر است.

هوش مصنوعی: از این قدم، راه بازگشت من بسته است، زیرا او مرجع و مقصد من است.

هوش مصنوعی: خدمت به پادشاهی که همیشه برپا باشد، نه به قدرت و توانایی من از باد و آب است.

هوش مصنوعی: راهی که در پیش دارم، اشتباه است، اما چه کنم؟ این اشتباه برای من درست و منطقی به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: پیام دلگرم‌کننده‌اش تمام نگرانی‌ها و اضطراب‌های من را آرام می‌کند.

هوش مصنوعی: من، این بنده، زبانم پاسخگوی جامه و مکانم نیست؛ بلکه پاسخ من در درون خودم نهفته است.