شمارهٔ ۳۵۱ - کیسه‌ای به حکیم وعده کرده‌اند آن را با کاردی طلب می‌کند

هوش مصنوعی: ای کمال زمان، به نزد من بیا و تماشا کن که چطور به خاطر عشق تو در آتش سوزان می‌سوزم.

هوش مصنوعی: با آمدن بهار می‌توان به شب یلدا گفت که روز نوروز و فصل سرسبزی است.

هوش مصنوعی: در غیبت چهره‌ات، مثل آفتاب، روز من هیچ نوری ندارد.

هوش مصنوعی: در این شب‌ها کیسه‌ای به من داده‌اند که در آن سخنان و یادها را جمع‌آوری می‌کنم.

هوش مصنوعی: روزها سپری می‌شود و من نمی‌دانم که چه چیزی را در آن کیسه جمع‌آوری می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای پروردگار، کاش با آن قدرتی که داری، بتوانی ما را از شر دشمنان تو و خودمان نجات دهی.

هوش مصنوعی: من سرم را از شوق و نشاط بلند می‌کنم، و چهره‌ام را از شادی مانند گل روشن و شاداب می‌سازم.

هوش مصنوعی: اگر این کار بیهوده است، پس بدنم را نیز به زحمت نیندازید و مانند کاسه‌ای باشید که هیچ فایده‌ای ندارد.

هوش مصنوعی: بر کار این سخن سایه نینداز، زیرا من به تو چیزی یاد می‌دهم که به اندازه سایه‌ای بر تو خواهد بود.