شمارهٔ ۳۴۷ - شکوه از روزگار

هوش مصنوعی: خدایا، من یک سال ساکن ماندم و منتظرم شاید کاری از تو پیش بیاید.

هوش مصنوعی: در این بیت بیان شده که هرگز تصویری به وجود نمی‌آید و هر چه در این دنیا انجام می‌دهم، نتیجه‌اش به نظر نمی‌رسد. من همچنان در حال نالیدن هستم، در حالی که کارهایم به سمت من نمی‌آید. این جمله نشان‌دهنده ناامیدی و احساس کسالت است.

هوش مصنوعی: نه نور ماه باعث رونق و خوشحالی من است، نه شاخ درختان به خاطر باد باران می‌دهد.

هوش مصنوعی: نه از موقعیت و شرایطی که به من تحمیل شده فرار می‌کنم و نه می‌توانم بر مشکلات و رنج‌هایی که در آن گیر کرده‌ام پا بگذارم.

هوش مصنوعی: نه به خاطر خوشبختی کسی او را ترک می‌کنم، نه به خاطر اینکه خودم از دنیا روی برگردانم.

هوش مصنوعی: نه از کسی چیزی می‌خواهم که به وسیله‌اش بتوانم نعمت و ثروتی بدست آورم، و نه نگران کسی هستم که در کنار من در حال مراقبت از من است.

هوش مصنوعی: این جهان پر از ناپایداری و تغییر است، گاه در وضعیت خوبی قرار دارم و احساس آرامش می‌کنم، و گاه به شدت در تنازع و سختی هستم.

هوش مصنوعی: گاهی مانند مور در گوشه‌ای پنهان می‌شوم و گاهی مانند مار در غاری خزیده و دور از دید دیگران می‌مانم.

هوش مصنوعی: گاهی مانند باد به هر جایی می‌روم و گاهی مانند خاک در هر جایی به ذلت می‌افتم.

هوش مصنوعی: گاهی با اشک‌هایم در دریا غوطه‌ورم و مدام در آن شنا می‌کنم، و گاهی هم در آتش درد و سوزی که در سینه‌ام دارم، می‌سوزم و زندگی می‌کنم.

هوش مصنوعی: گاهی برای اجاره خانه، کفش‌هایم را گرو می‌گذارم و گاهی برای تأمین نان شب، دستارم را به رهن می‌زنم.

هوش مصنوعی: گاهی به من عنوان انسان با ارزش می‌دهند و مرا محترم می‌شمارند و گاهی هم به من لقب‌های بی‌ارزش و خنده‌دار می‌دهند و مرا سبک‌مغز و احمق می‌پندارند.

هوش مصنوعی: افسردگی و غم من به قدری عمیق است که نمی‌توان آن را توصیف کرد. مردم نمی‌توانند عمق زخم‌های من را درک کنند و نمی‌دانند چقدر در حال رنج و عذاب هستم.

هوش مصنوعی: خدا می‌داند که این نوع زندگی، که بر من است، چقدر دردآور است؛ من جان و چشم و دل‌ام را می‌دهم تا به جای آن مرگ را بخرم.

هوش مصنوعی: هر چه از آنچه که بیان کردم، اگر چیزی را کم و یا زیاد گفتم، از دین خدا و راه پیامبر حالم بد می‌شود.