شمارهٔ ۱۳۵ - در مدح قاضی حمیدالدین

هوش مصنوعی: تو در سخن گفتن همچون استادی هستی که با مهارت تمام بر ساز رهبری می‌کند، درست مانند نغمه‌ای که در جایی خاص و مهم به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: در نزدیکی درگاه تو، گردش روزگار به سمت اوج خود رسیده و تمام خوبی‌ها در این مسیر قرار دارند.

هوش مصنوعی: در روزگاری که افراد ناتمام و ناقص وجود داشتند، فرش زیبایی از برگ توت بافته می‌شد.

هوش مصنوعی: ما مانند دانه‌های کوچک و ناچیز هستیم، در حالی که تو همانند خورشید و نشانه بزرگ هستی.

هوش مصنوعی: شما در مقایسه با ما که از فضل و دانایی برخورداریم، نمی‌توانید به اندازه‌ی ما قدرتمند باشید، هر چند که ممکن است قوی و نیرومند باشید.

هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به مقایسه ساختار شعر خود با نظم و کلام ديگران پرداخته است. او به شدت به زیبایی و ظرافت شعر خویش اشاره می‌کند و آن را به تارهای عنکبوت تشبیه می‌کند که هم‌هنگام شکننده و محکم است. در مقابل، نظم دیگران را با نازکی و زود گسیختگی تارهای ابریشم مقایسه می‌نماید. به طور کلی این بیت به ارزش و دیسیپلین خاص شعر شاعر اشاره دارد.

هوش مصنوعی: هرچند که در سرودن این شعرها، سختی‌هایی وجود دارد، اما من بدون هیچ تردیدی می‌کوشم تا بهترین‌های خود را ارائه دهم.

هوش مصنوعی: در برابر افکار بزرگ و مهم، بهترین پاسخ سکوت است. سکوت نشان‌دهنده‌ی لایق بودن در این موقعیت است.

هوش مصنوعی: ای کسی که به حق خود خوشبختی، تو در بستر امنیت و حفاظت قرار داری و همیشه در امان هستی.