غزل شمارهٔ ۹

هوش مصنوعی: ای محبوب، عشق تو چنان قدرتمند است که دنیاها را نابود کرده و غم تو باعث ویرانی خانه و زندگی‌ها شده است.

هوش مصنوعی: در خیابان عشق تو، همه جا نام تو بر سر زبان‌هاست و هر کس درباره‌ات صحبت می‌کند.

هوش مصنوعی: در مقابل زیبایی تو، جان‌ها از بدن‌ها جدا شده‌اند.

هوش مصنوعی: زمانی که چهره تو مانند ماه درخشان می‌شود، گویی آسمان‌ها تحت تأثیر آن قرار گرفته و زیبایی‌اش را به نمایش می‌گذارند.

هوش مصنوعی: وقتی کسانی که زیبایی تو را تماشا می‌کنند، به تماشای تو مشغول می‌شوند، گویی که از دوردست‌ها به تو نگریسته‌اند.

هوش مصنوعی: چشمان دیگران زیبایی و魅اییت تو را در چهره‌ی خود می‌بینند، از این رو نشانه‌های متفاوتی از خود را نشان می‌دهند.

هوش مصنوعی: می‌گویم ما به خاطر جذابیت‌های محبت تو، عمر خود را به زیان‌هایی سپری کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که آسیب از سوی تو به من رسیده است؟! ولی حقیقت این است که تو خود همان منبع آسیب هستی.

هوش مصنوعی: تا کی می‌خواهی مانند انوری سخن بگویی و انتظار داشته باشی که مرغ دیگری از لانه‌اش پرواز نکند؟

هوش مصنوعی: همه می‌دانند که آنچه به عنوان طعنه بیان می‌شود، در واقع دندان‌های تیز و بران است، ای محبوب، در این دهان‌ها.