غزل شمارهٔ ۳۷

هوش مصنوعی: زیبایی تو، با کلاهی از خوبی بر سر دارد، نه به خاطر چهره‌ات، بلکه به خاطر ماهی که در وجودت نهفته است.

هوش مصنوعی: تو آنی که زیبایی و جذابیتت در دل شب و هنگام صبح فرقی ندارد.

هوش مصنوعی: بسیاری از خوشبختی‌ها و نعمت‌ها را که خودت به دست آوردی، ممکن است بر اثر بی‌دقتی و ناپختگی نابود کنی؛ اما هنوز هم فرصت خوبی در دسترس توست که می‌توانی از آن بهره ببری.

هوش مصنوعی: به توفیق و وفای خود از راهی می‌آیم که برای آن صد سال انتظار کشیده‌ام.

هوش مصنوعی: از عشق تو، روزهای عمرم به شب تبدیل شده و به خاطر این ناراحتی، در دلم روزهای تیره و تار حاکم شده است.

هوش مصنوعی: بعد از مدتی انتظار ممکن است بگویم که بوسه‌ای مثل صبح زود است.

هوش مصنوعی: یک شب تصمیم گرفتم به لبت نزدیک شوم، اما چشمان تو به قدری زیبا و دلرباست که مانند سپاهی من را احاطه کرده است.

هوش مصنوعی: به دلیل زیبایی و جذابیت نگاه تو، بسیاری از دل‌ها تحت تأثیر قرار گرفته و عاشق شده‌اند. این یک واقعیت در میان مردم است.

هوش مصنوعی: به لبانت بگو که مواظب باشند و از پیچ و تاب زلفت دور نمانند، زیرا که بی‌گناه و بی‌خطرند.