غزل شمارهٔ ۳۶

هوش مصنوعی: بدان که حال من بدون تو چگونه است، هر مژه‌ام را هزاران قطره خون پر کرده است.

هوش مصنوعی: بدنم به خاطر جدایی تو گرفتار است و قلبم به عشق تو بیمار و رنجور شده است.

هوش مصنوعی: عشق تو باعث شده که غم در وجودم همیشه حضور داشته باشد و حتی هر لحظه احساس می‌کنم این غم بیشتر و بیشتر می‌شود.

هوش مصنوعی: من از دل خود خون می‌ریزم، چون در عشق تو، غم همواره مرا راهنمایی می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی بخشیده شوی، باید به دل خود اجازه‌ی بخشش بدهی.