غزل شمارهٔ ۳۲۰

هوش مصنوعی: ای زیبایی که از زیبایی‌ها زیباتر و از نیکی‌ها نیکوتر هستی، چرا با اخلاق بد خود مرا آزار می‌دهی؟ چرا به من نمی‌گویی؟

هوش مصنوعی: در نیکی و خوبی تو آن‌قدر زیاد است که در بدی‌ها و زشتی‌ها، تنها حسرتی باقی مانده است. ای خدا، چه بلایی بر سر خوبی‌های تو آمده که مورد حسد دیگران قرار گرفته است؟

هوش مصنوعی: گاهی رفتار دوستانه‌ای از خود نشان می‌دهی و گاهی هم به دشمنی می‌پردازی. در واقع، در عین حال که با دیگران آشنایی پیدا می‌کنی، برخی از آنها بد خلق و برخی دیگر خوش رو هستند.

هوش مصنوعی: اگر فرض کنیم که هر روز برکت و لطف تو را از من می‌گیری، باز هم من از یاد نخواهم برد که چگونه با من بی‌عدالتی کردی.

هوش مصنوعی: من مرتکب گناهی شدم و تو می‌گویی که هزاران گناه دیگر هم دارم. ای کسی که زود از چیزی خسته می‌شوی و دیر متوجه می‌شوی، منتظر بهانه‌جویی من نباش.