غزل شمارهٔ ۳۱۸

هوش مصنوعی: ای خوش آمدی و سلام، اما تو کجا هستی؟ چرا حال ما را نمی‌پرسی و نزدیک ما نمی‌رسی؟

هوش مصنوعی: اگر ما خود را در آینه نمی‌بینیم، به این دلیل نیست که دیدن خود آسان نیست. بلکه شاید دلیلش این باشد که تو گاهی خودت را به ما نشان می‌دهی.

هوش مصنوعی: اگرچه ممکن است از او خوش‌تان نیاید، اما اگر راست بگویید، به شما کمک خواهد کرد. رفتار بد کسی که چهره‌ای زیبا دارد، بهتر از آشنایی با فردی است که به طور دقیق و مشکوک رفتار می‌کند.

هوش مصنوعی: گفتم که غمت را فراموش کن، او پاسخ داد که غم چگونه می‌تواند بر من تاثیر بگذارد در حالی که نمی‌داند در نهایت تو خود آن عشق و محبت هستی.

هوش مصنوعی: به راستی، اکنون پاسخی قاطع و کافی برای درد و غم تو دارم که می‌تواند تو را از این اندوه رهایی بخشد.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که من با بدی‌هایی که دارم، به جایی می‌آیم که از آن بدتر بشوم. از این گفته نمی‌لنگم، تو با چه کسی هستی و در چه وضعیتی قرار داری؟

هوش مصنوعی: من نه برگ درختی دارم که به آن تکیه کنم، نه قدرتی در دستانم هست که از آن استفاده کنم. پس لطفاً زودتر عمل کن و حرف نزن.

هوش مصنوعی: اگر بدبختی و تاریکی در زندگی‌ات وجود ندارد، تلاش کن و به کارهایت برس. ای جانم، خودت را روشن و روشنایی بیافرین.